...می خواهم سفر کنم از کویر
موجِ ورق خوردنم
از حروفچینی چشم های توست:
از
[ «آ» ،
«ب» ،
.
.
.
«ی» ] هایی
که در من غرق می شدند...
چشم هایم را مثل شب به خواب زدم
تا زمان -هر طور که خواست-
روی ردپای گم شده بر ساحل
عبور کند...
تا سرانگشتِ گریه ی گربه ها
از صورت پنجره های شهر
فراموش شود...
ماه را
از لرزش آب ها جذر گرفته ام
.
.
.
خاموش...!
.
.
.
چشم هایم را
با چراغ های زخمی به خواب می زنم
به دار سیاهی قسم!
دنیایی از کلاغ بافته بود
آنگاه که به تار و پود دست هایم رسید
به احترامش، شب ایستاد
در ردّ پایی از طرح متروک فرش
در توطئه ی کلاغ ها
از نوکی چیده شد
و افتاد
لای اندام مترسکی
-آغشته به گل های دست بافت-
که از خشکی لبخندش
بوسه ای
روی انگشت های مزرعه
پوسیده بود
.
.
.
شب/
در کوری گره اش
رشته های قار قار را
از سرم کشید
شانه شده بود
تار و پود مزرعه
تا
دور دست ها
گره بر مویم
تا جایی که دیگر هیچ کلاغی نخواست
در چهلُم کوچ مترسک
-از ته دل-
سیاه بپوشد...
ته مانده ی رویایم
چهار دیواری چهره ی توست
و سیم های خارداری
که دور تا دور عاشقانه هایت
حصار شده است!
زیر ناخن های کرم خورده ات
عفونت تردیدی ست
که از ترس و لرز ایستادن
بر سقف های بی کسی
کبودی پا هایمان را
به آوار لرزش زمین
زنجیر می کند!
جایی که لوزه ها مان
واژه های سرکش را
در تنگنای نگفتن جرّاحی کرده اند؛
با سکوت مشکوک سایه ها
دراز شو...
خودت را به بند بند پیکرت ببند
که سلول های بودن را
روی رفتنم جا گذاشته ای!
من/
راه راه میله هایی هستم
که دویدنت، هر روز
در فرار از سایه ام
-ایستاده- زمین می خورد
و شکست
همواره، لگد هایش را
برای بلند کردنمان رهسپار می کند!
در پروازی
عمود بر شانه های زمین،
حدس بزن:
به موازات کدام فرود می دوم؟
وقتی
دو پای به لکنت افتاده ام، بر هوا
دارند/
به تعلیق معنای "رفتن"
از تو می رسند...!
